من هستم

من عاطفه ام. به طرز غمگینانه ای عاطفه ام

dardemozmen — Wed, 18 Nov 2009 07:14:18 GMT

بعضی روزها مثل برفك تلوزيون مي مونه مثل خط هاي سفيد وسط جاده، بي برآمدگي و تورفتگي. همينطور هموار مي گذرند و چند وقت ديگر انگار اين روزها نبوده اند.

اما بعضي روزها آنقدر برآمده و بعضي ها آنقدر پست كم ارتفاعند كه تو را در بر مي گيرند و تو ديگر نمي تواني به ارتفاع خودت دست پيدا ميكني گم مي شوي توي اين روزها. بهانه گير مي شوي. يك تبصره سه ي چهارهزارتومني جيغت را در مي آورد. صبح ها از بين تيترهايي كه روزنامه هاي چپ و راست كنار هم رديف مي كنند و با نظم خاصي زير هم يا كنار هم چيده مي شوند، دنبال سوژه اي براي قر زدن مي گردي. با يك كلمه حرف نادلخواه چشمه هاي آب شور صورتت بكار مي افتد و دوباره گونه هايت را آب نمكي مي كني. مي گويند براي پوست خوب است اين باران آب شور لااقل هفته اي دوبار بعد از هر غذا توصيه مي شود اصلا. مدام به خانم دكتر گند دماغي فكر مي كني كه جاي گوش دادن به حرف هات، دائم از ترس انتقال آنفلوآنفزاي نداشته ات صندلي اش را هي دورتر مي گذارد و تندتند چيز مي نویسد.

در اين روزهاي پرمشغله ناهموار لنگ درهوا كه سوژه هاي غر زدن هم كم نيست، حالم خوب است. تازه فهميده ام اين برآمدگي ها و تورفتگي ها كه بيشتر اوقات تو را از آنچه در آني دور مي كند و در جاي ديگر فرودت مي آورد، يعني زندگي و من امروز گرم زندگي ام.

dardemozmen — Tue, 28 Jul 2009 06:32:31 GMT

این روزها به یک کشف بزرگ رسیدم:

هر مشکلی میتونه دو تا راه حل داشته باشه.

یکی اونی که ساده است

و یکی اونی که با همه پیچیدگی اش وانمود میشه ساده است.

نجاسات

dardemozmen — Fri, 19 Jun 2009 09:54:18 GMT

(به نقل از دوست خوبم pb)

به فرمان سلطان

چند روزی است در بلاد ما

سگ نجس نیست

اگر پاچه ی مخالف را بگیرد

. ..

و حق

نجس است

اگر گریبان سلطان را بگیرد ! ء

لا لا لا گل پونه، بابات عمــــراً نیاد خونه

آسوده بخوابید

شهر در امن و امان است !

همه مان گم شده ایم مادر...

dardemozmen — Tue, 16 Jun 2009 19:56:18 GMT

دیروز روز مادر بود.

شب تازه يادم افتاد كه به عزيزترينم تبريك بگويم. اين‌روزها توي خودمان و اين همه دروغ و بازي گم شده‌ايم. مادرم -همه‌ي مادرها- به‌جاي اين‌كه از بي‌وفايي ما گله داشته باشند نگران ما هستند. نگران اين روزهاي‌مان كه غمگينيم. كاش خدايي كه آن‌ها را بيشتر دوست دارد، روزنه‌اي بگشايد تا اين مسير گنگ به بي‌مردمي نرسيده است.

دوستي مي‌گفت كاش خدا هم كم‌صبرتر مي‌شد، مثل مادران‌مان.

یک مزرعه آفت زده

dardemozmen — Sat, 06 Jun 2009 14:41:18 GMT

سردم شده است

احساس می کنم آنقدر یخ و بی حس شده ام که تکه هایی از بدنم اصلا وجود ندارند.

فکرمی کنم زیر ذره بینم هم که بگذاری می بینی که قسمتهایی از دستهایم نیستند. انگار جویده شده باشند. مردمک چشم چپم دیگر وجود ندارد. بخش هایی زیادی از اندامم را خالی می بینم. قسمتهایی از سینه ام را اصلا حس نمی کنم. زانوی راستم مثلا... روی هوا بند شده ام انگار . کم شده ام، یک مزرعه آفت زده را تصور کن. به آن می مانم...

به سقف چشم می دوزم که مثلا خدا بالای سرم باشد. بهش می گویم کمی از آن چیزها که هی درست می کند بسازد و بدهد من بچسبانم به خودم.

من اینجا بی زانو بی دست، بی قلب و بی مردمک چشم... نشسته ام منتظر و مستاصل.

که یک چیزی درست کند و بفرستد برایم که نرم باشد برای دستم سفت باشد برای زانویم و مات باشد برای چشمانم...

می دانم همه چیز من مسخره است...

از خواسته هایم، از ایده آل هایم، از عشقم تا ... روزمرگی هایم، کارم، زندگیم و علایقم

از کلمه هایم کم می کنم دو کلمه که می شنوم، دو کلمه پرسشی و نه خبری...

همه پنجره های جستجوی اخبار موسوی و احمدی نژاد را می بندم و بلاگفا را باز می کنم....

یک عینک آفتابی، هر چه تیره تر لطفا

dardemozmen — Tue, 02 Jun 2009 18:54:01 GMT

عینک آفتابی اصولا در زندگی شیء به درد بخوری است.

مثل یک حجاب کت و کلفت، همه چیزهایی که یک جورهایی توی چشم آدم موج می زند را پنهان می کند و یک صورت بی چشم را نشان همه می دهد.

باد می آید، مدتی می شود که از بعضی فکرها که به جانم افتاده اند با کسی حرف نمی زنم. باد شال سفیدم را توی هوا می چرخاند. کاش این باد مرا پرت می کرد یک جایی که خیلی دور بود.

مسخ

dardemozmen — Wed, 20 May 2009 13:38:18 GMT

جا ماندن تکه ای از خودم را در سبد این روزها، گرامی می دارم.

امروز تنهاترین موجود زندگیم هستم تا اطلاع ثانوی که شاید همین فردا باشد کلماتم را گم خواهم کرد. اشکی هم نسیت حتی یک قطره ! حالا خطر بزرگی مثل خندیدن هم می تواند تهدیدم کند .

نه ، جدی و خشک خواهم شد ! گوش هایم را خواهم گرفت ، دهانم را خواهم بست و جدی خواهم شد.

اینهمه بیرحمی خالص و بی ریا، پوستم را شبیه کرگردن کرده.

تفاهم یعنی این

dardemozmen — Sat, 16 May 2009 07:38:50 GMT

می گوید خداحافظ و بی آنکه منتظر پاسخی شود گوشی تلفن را می گذارد

با همان دست مداد را برمی دارد، لای کتاب را باز می کند و همه "است" های کتاب عاشقانه مان را "بود" می کند.

من هم می خواهم مدتی با آن پیرهن بادمجانی رنگ بدترکیب تصورش کنم.

صدایم کن صدای تو خوب است

dardemozmen — Tue, 12 May 2009 13:52:18 GMT

با خودم بودم، داشتم فیس تو فیس با خودم مشورت می کردم که: خوب اگر قرار بشود نگذرم از گرفتاریها و مشغولیت های خودم بخاطر فرصتی اندک برای با هم بودن، یا اگر قرار باشد دور بشوم از آن لحظه های اصرار و انکار پیاپی یا اینکه قرار باشد به زور خود خودم هم که شده قدمی اضافه برای با هم بودنمان برندارم...

پس بعید ندان که مجبور شوم دیگر تا مدتها ماکارانی و آدامس سیب و رانی هلو و سیب زمینی وجیز لوت و پوت نخورم، مدتها قوز نکنم، مدت ها با دستمال کاغذی ها ور نروم، هیچکدام از لباسهایم را نپوشم و شامپوی هداندشولدر سبزبه موهایم نزنم و "خیلی خوب" نگویم و از خیابان نگذرم و به ترانه ای گوش ندهم و حوله ام را دورم نپیچم و ...

بعد خودِخودم دستش را می برد پشت گردنش، گوشه ی دیوار را نگاه می کند پوووووف می کشد می گوید سخت است ... می ارزد که از نفس کشیدنت هم بگذری ...

dardemozmen — Sat, 09 May 2009 13:14:59 GMT

تو مثل آهنگای رندوم توی I Tune می مونی که بی هوا و ناگهان به آدم کیف می دن. بخصوص وقتی بی خبر و ناگهان بهم زنگ می زنی