چند وقت پیش با یک از دوستایی که خیلی وقت بود ندیدمش برنامه گذاشتیم یکی از کارایی که خیلی وقت بود می خواستم بکنم را تو یه روز پرباد و وبوران بهاری رفتیم به دیدن یکی از فیلمایی که خیلی وقت بود تو اهالی سینما سر و صدا کرده بود و بنظر فیلم بدرد بخوری می یومد.

به همین سادگی

بعد از بیرون اومدن از سالن سینما  تا سر حد مرگ از دید خودم درباره اسم آدما و و اینکه چرا تیتر و عنوان و لیبل ادما باید برای ما مهم بشه درمورد خودم اشتباه کردم.

رضا میرکریمی با خیلی دور خیلی نزدیک و زیر نور ماه در من شکلی برای خودش برای من ساخته بود که با دیدن این فیلم همه چیزایی که به این آدم پیوست کرده بودم ازش ریخت.

فیلم به همین سادگی فیلمی عریان از فیلنامه درست، طراحی صحنه مناسب، دیالوگ های قدرتمند، ایده های خلاق و بازیگری حتی متوسط فقط سعی در احیای نقش خانه داری زن ایرانی بر من این حقیقت را روشن کرد که در جشنواره ای که به همین سادگی تحسین و تقدیر بشه و حتی جایزه بهترین فیلم و بهترین بازیگری زن را از آن خودش بکنه، چقدر باید به حال فیلم های دیگه و اصلا سینمای امروز ایران تاسف خورد.

در این فبلم با تاکید هر چه تمام تر بر روی نقش خانه داری شخصیت طاهره و ایجاد سکانس های جر و بحث  و شیطنت های بچه ها و در خلالش عکس العمل های عجیب و غریب طاهره، هر چه پیش می رفت انتظار شکل گیری داستان و رسیدن به حرف تازه ای که ارزش گفته شدن و شنیده شدن رو داشته باشه در من می انگیخت.

تحلیل مو به مو و دقیق زندگی روزمره یک زن و دو کودک در یک آپارتمان، مجموع کل دیالوگ ها در حد یک صفحه، ایجاد صحنه های بی موردی مثل عروسی همسایه و ماکارانی خوردن پیرمورد خونه روبرویی فقط منو وادار به تخیل کردن و بعد هم تراشیدن دلایل و بهانه هایی برای اینکه به دیدن فیلم ادامه بدم...

باورتون نمیشه برای اولین بار وسط فیلم احساس کردم اگه بجای وقت گذاشتن برای دیدن فیلم رفته بودم لوت و پوت و سیب زمینی سرخ کرده خورده بودم با سس سیر بهتر از وقتم استفاده کرده بودم. لااقل یه بوی سیر که از خودش تو دهن ادم به جا می ذاره...